Δεν είμαι σίγουρος αν θα αποκωδικοποιήσετε το μύνημα αυτού του κειμένου. Ίσως είναι μια σκιαγράφηση της κατάστασης ως έχει αυτή τη στιγμή. Ίσως είναι βλακείες. Ο καθένας ανήκει στη δική του πραγματικότητα.

Συμφωνώ ότι οι άνθρωποι δυσκολεύονται πλέον να συμφωνήσουν για ο,τιδήποτε, ιδίως οι Έλληνες, οι οποίοι διακρινόμαστε για την περηφάνεια μας και δεν παραδεχόμαστε την ηλιθιότητα μας ή την ημιμάθειά μας.Αν προσθέσετε και την ανάλαφρη διάθεση που εκλαμβάνουμε τα πράγματα τις περισσότερες φορές, η εξίσωση βγαίνει εύκολα.

Για μένα δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ακόμη τίποτα. Στο μυαλό μου φαντάζομαι πως ίσως να είμαστε η γενιά που θα αναλάβει το δύσκολο ρόλο να αναθρέψει την επόμενη, για να συμμαζέψει τα σπασμένα τα δικά μας. Μην ξεχνάτε ότι η εξέλιξη δεν σταματάει ποτέ. Εμείς ΕΤΣΙ βρήκαμε τον κόσμο μας, το θέμα είναι τι κόσμο θα βρουν ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ. Αυτό το άτυπο χρέος των ανθρώπων δυστυχώς το έχουμε ξεχάσει και προσπαθούμε μόνο για τη ζωούλα μας και κυρίως για τον εαυτούλη μας. Μήπως αυτός είναι ο κύριος παράγοντας που -όσον αφορά τη τέχνη, δεν μας έχει αφήσει να δημιουργήσουμε τίποτα πραγματικά αυθεντικό το τελευταίο μισό του περασμένου αιώνα μας και του 21ου που διανύουμε; Και πώς να δημιουργήσεις κάτι αθάνατο τη στιγμή που βρίσκεσαι στο κέντρο, παρατηρώντας να τριγυρίζουν γύρω σου τα λεφτά, η δόξα, οι γυναίκες και η ματαιοδοξία γενικότερα ως τρόπος ζωής;

«‎Ποτέ δεν αλλάζεις τα πράγματα πολεμώντας την υπάρχουσα πραγματικότητα. Για να αλλάξεις κάτι, φτιάξε ένα νέο μοντέλο που καθιστά το υπάρχον απαρχαιωμένο» μας έχει πει ο Ρίτσαρντ Μπάκμινστερ Φούλερ (1895 –1983), ένας από τους σημαντικότερους τελευταίους νεωτεριστές του 20ού αιώνα.

Δεν θα σας βασανίσω για πολύ ακόμα, γιατί πιστεύω ότι μύνημα εστάλη. Άλλωστε όλοι εμείς οι ιντερνετικοί έχουμε το σύνδρομο της γρήγορης ανάγνωσης. Σκεφτείτε το, πόσες φορές έχετε παρατήσει ένα άρθρο στη μέση, ειδικά όταν είναι δύσκολο; Πρώτα αντιλαμβάνεσαι, μετά κατανοείς μετα συνειδητοποιείς και ΤΕΛΟΣ δρας.

Μπορεί να μιλάω γύρω από τα στενά όρια της φιλοσοφίας, όμως γράφω για να εμπνεύσω κάποιον άλλον. Έναν ή πολλούς πρακτικούς τύπους. Που θα βοηθήσουν και αυτοί με τον τρόπο τους. Αν η θεωρεία μου είναι σωστή, μάλλον βρισκόμαστε στην προσπάθεια για κατανόηση για το τι ακριβώς παίζει γύρω μας. Το ότι το έχουμε αντιληφθεί ότι μας αποδεκατίζουν, το πρώτο βήμα δηλαδή, φαίνεται από όλους εμάς που θεωρούμε πως προσφέρουμε ΚΑΤΙ, κατεβαίνοντας στις πορείες. Τους αγνούς, τους οραματιστές, τους ονειροπόλους για κάτι καλύτερο (όχι τους μπάτσους με κουκούλες και τους άμυαλους). Ο δρόμος για τη δράση δεν είναι μακριά αρκεί να AΦΥΠΝΙΣΤΟΥΜΕ το γρηγορότερο δυνατόν. Και δεν θα πάμε πουθενά όσο δεν συνειδητοποιούμε το πιο βασικό: για να γίνει κάτι, θα πρέπει να γίνει από ΟΛΟΥΣ μαζί. Γνώμη μου...

Της Ράνιας Παπαδοπούλου

Ο «αδιαμφισβήτητος μετρ του ρεπορτάζ», το «πρόσωπο της μαχόμενης δημοσιογραφίας», ο “συγγραφέας του βιβλίου «Ο Άλλος» και άλλων βιβλίων”, ο «ρεπόρτερ που είδε τον Τρίτο κόσμο να γεννιέται», είναι μερικά από τα προσωνύμια που αποδίδονται στον Ρίσαρντ Καπισίνσκι, τον πρώτο ξένο ανταποκριτή της Πολωνίας. Μέσα από τη δημοσιογραφική του πορεία, κατάφερε να δημιουργήσει ένα θρύλο γύρω από το όνομά του. Διεύρυνε θεματικά το περιεχόμενο του ρεπορτάζ, προεκτείνοντάς το ιστορικά, δίνοντας με αυτό τον τρόπο στα κείμενά του , το χαρακτηριστικό του προσδιορισμού του τρόπου αντίληψης του κόσμου. Για περίπου μισό αιώνα, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και κάλυψε την ταραγμένη πολιτική κατάσταση στην Ασία, την Αφρική και τη Ν. Αμερική. Παράλληλα, εξέδωσε αρκετά βιβλία, που μεταφράστηκαν σε 19 γλώσσες. Ο Καπισίνσκι μέχρι και σήμερα αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους πολεμικούς ανταποκριτές, του οποίου η φήμη δύσκολα θα εξασθενήσει.

Γεννημένος το 1932 στο Πινσκ της Πολωνίας (σήμερα στη Λευκορωσία), λόγω του εμπόλεμου κλίματος που επικρατούσε στη χώρα του εξαιτίας της επεκτατικής πολιτικής των γειτονικών χωρών, αναγκαζόταν να μετακινείται συνεχώς μαζί με την οικογένειά του, από 7 χρονών. Μάλλον γι’ αυτό του φαινόταν φυσικό να ταξιδεύει συνεχώς λόγω της δουλειάς του, θέλοντας πάντα να ανακαλύψει κάτι καινούριο για τον κόσμο. «Για εμένα τα πιο πολύτιμα είναι τα δημοσιογραφικά ταξίδια, τα εθνογραφικά, τα ανθρωπολογικά, σκοπός των οποίων είναι η καλύτερη γνωριμία με τον κόσμο, με την ιστορία, με τις αλλαγές που συντελούνται, και ακολούθως η διάδοση της γνώσης που αποκομίστηκε. Τα ταξίδια αυτά απαιτούν ιδιαίτερη συγκέντρωση και προσοχή, αλλά χάρη σε αυτά μπορείς να κατανοήσεις καλύτερα τον κόσμο και τους κανόνες που τον διέπουν.»

Για ολόκληρο το κείμενο πατήστε Συνέχεια